2 Niedziela Wielkanocna, czyli Miłosierdzia Bożego, Rok C
CIEMNOŚĆ I WĄTPLIWOŚCI
Pokój Chrystusa uwalnia uczniów od lęku i wyprowadza z zamknięcia. Po przyjęciu Ducha Świętego, są gotowi głosić Dobrą Nowinę. Na uwagę zasługuje fakt, że gdy Zmartwychwstały stanął przed uczniami, w Wieczerniku zabrakło Tomasza.
Po dziś dzień apostoł nazywany jest „niewiernym”. Jednak bardziej odpowiednim określeniem jest „wątpiący”. W jego wątpliwościach może odnaleźć się każdy z nas.
Wierność Chrystusowi bywa trudna. Pozwalamy przytłoczyć się problemom, a „wodze” życia przekazujemy uczuciom. Bóg daje znaki świadczące o tym, jak bardzo się o nas troszczy. Trzeba mieć oczy szeroko otwarte i na „noszach” modlitwy zanosić do Niego nasze choroby i wszystko, co doskwiera.
Żydzi, którzy przyjęli wiarę w Pana, wynosili „chorych na ulice” i kładli na noszach, w nadziei, że „choć cień przechodzącego Piotra” padnie na któregoś z nich. Maryja przy Zwiastowaniu usłyszała od anioła, że Duch Święty okryje Ją cieniem (por. Łk 1, 35) i sprawi, że pocznie Syna. Słowo „cień” może sugerować, że życie Maryi, apostołów i świętych nie było łatwe, lecz nierzadko okryte cieniem. Podobnie nasze życie bywa pełne smutku i cierpienia.
Bóg może wyprowadzić nas z każdej ciemności i napełnić autentyczną radością. Jezus nie pozostał w cieniu śmierci, lecz zmartwychwstał, żyje i na wiele sposobów objawia się swoim uczniom. Jego Miłosierdzie nie zna granic – jest niezgłębione!
Cień nie musi przerażać. Przypomina jedynie, gdzie i u kogo szukać pomocy.
Ufamy Tobie, Miłosierny Boże!
/Opracowanie: s. Ludwika/